این فیلم بسیار شخصی به نویسندگی اینگمار برگمان، درباره یک رابطه مخرب است که ازدواج یک بازیگر زن (ماریان) و یک موسیقی‌دان (مارکوس) را ویران می‌کند. ماریان که می‌خواهد به این رابطه ادامه دهد، با معشوق خود هم‌خانه می‌شود. اما او از تصمیم مارکوس مبنی بر عدم واگذاری حضانت دخترشان عذاب می‌کشد. در نهایت مارکوس اعلام می‌کند که ممکن است راه حلی برای این بن‌بست داشته باشد، اما این امر به فریب، دروغ و در نهایت، تراژدی منجر می‌شود.

در طول یک شب نیمه تابستان در ایرلند دهه ۱۸۹۰، دختر ناآرام یک خانواده اشرافی انگلیسی-ایرلندی، پیشخدمت پدرش را ترغیب می‌کند تا او را اغوا کند.

پنج گفتگو، چارچوب یک ازدواج ناموفق را در این فیلم به نویسندگی اینگمار برگمان درباره والدینش شکل می‌دهند. آنا، همسر گناهکار (با بازی پرنیلا آگوست)، رابطه خارج از ازدواج خود را نزد یک کشیش که دایی‌اش جیکوب (با بازی ماکس فون سیدو) است، فاش می‌کند. جیکوب او را تحت فشار می‌گذارد تا گناهانش را نزد همسرش هنریک اعتراف کند. با رفت و برگشت فیلم در زمان، مفهوم حقیقت به چالش کشیده می‌شود. توماس، معشوقه آنا، و هنریک درخواهند یافت که اعترافات آنا هیچ‌کس را تبرئه نمی‌کند و تنها قدرت وارد کردن رنج بیشتری را دارد.

از ۴۰ کارگردان بین‌المللی خواسته شد تا با استفاده از دستگاه سینماتوگراف اصلی که توسط برادران لومیر اختراع شده بود، تحت شرایطی مشابه با سال ۱۸۹۵ یک فیلم کوتاه بسازند. سه قانون وجود داشت: ۱. فیلم نباید بیشتر از ۵۲ ثانیه باشد، ۲. هیچ صدای همگام‌سازی‌شده‌ای مجاز نبود، و ۳. نباید بیشتر از سه برداشت انجام می‌شد.